Στο παρακάτω κείμενο μπορείτε να διαβάσετε την εργασία που έκανε η ομάδα 1, για τα είδη χλωρίδας και πανίδας που τελούν υπό εξαφάνιση.
Δυστυχώς, στην σημερινή εποχή πολλά είδη ζώων αλλά και φυτών κινδυνεύουν να εξαφανιστούν. Αυτή η μεγάλη μείωση είναι τρομακτική αν αναλογιστούμε τις συνέπειες που έχει και θα εξακολουθήσει να έχει στο οικοσύστημα, αν δεν λυθεί άμεσα το πρόβλημα αυτό. Πολλά είδη πανίδας κινδυνεύουν να εξαφανιστούν, αν δεν έχουν αφανιστεί ήδη, λόγω του παράνομου και ανεξέλεγκτου κυνηγιού σε λάθος περιόδους, της ρύπανσης της ατμόσφαιρας που πλήττει όλον τον πλανήτη καθώς και οι κλιματικές αλλαγές. Επιπλέον, τα απειλούμενα είδη χλωρίδας κινδυνεύουν να εξαφανιστούν είτε λόγω των μικρών πληθυσμών τους είτε επειδή ενοχλούνται από την παρουσία του ανθρώπου. Σίγουρα υπάρχουν αρκετά ζώα και φυτά που είναι γνωστά για την απειλή που δέχονται, ωστόσο υπάρχουν και άλλα που οι περισσότεροι δεν τα γνωρίζουν, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι εξίσου απειλούμενα. Καλό θα ήταν λοιπόν να γίνει αναφορά σε όλα τα απειλούμενα είδη, πανίδας και χλωρίδας.
Πανίδα
Ξεκινώντας με την κατηγορία της πανίδας, είδη όπως τα γιγάντια πάντα αναγκάστηκαν να περιοριστούν στην μισή έκταση από αυτήν που καταλάμβαναν πριν μερικές δεκαετίες. Κατά την διάρκεια του εικοστού αιώνα, οι τίγρεις έχασαν το 90% του πληθυσμού τους! Επιπλέον, οι ρινόκεροι αποτελούν το πιο απειλούμενο θηλαστικό, αφού έχουν απομείνει μόνο λίγες δωδεκάδες ακόμη. Οι θαλάσσιες χελώνες ένα αβέβαιο μέλλον, παρόμοιο με αυτό των αφρικανικών ελεφάντων, οι οποίοι αποδεκατίζονται για το πολύτιμο ελεφαντόδοντο τους. Αναλυτικότερα όμως:
Ο αργυροπελεκάνος. Το ζώο αυτό φωλιάζει πλέον μόνο στις Πρέσπες της Ελλάδας ενώ κάποιοι λιγότεροι στον Αμβρακικό. Παλαιότερα οι αργυροπελεκάνοι υπήρχαν σχεδόν σε όλη τη χώρα, όμως με προτροπή της πολιτείας που επικήρυξε το είδος ως ιδιαίτερα <<επιβλαβές θήραμα>>, κυνηγήθηκαν αλύπητα και σχεδόν εξαφανίστηκαν.
Το γιγάντιο πάντα. Λιγοστοί πληθυσμοί του γιγάντιου πάντα επιζούν σήμερα στα δάση μπαμπού της Κίνας. Η δεκαετία 1970-1980 υπήρξε ίσως η πιο καταστροφική για το είδος. Η έκταση που καταλάμβαναν τότε τα περίπου 1000 πάντα, μειώθηκε από 30.000 τ.χμ. σε 13.000 τ.χμ.!
Τα δελφίνια της Μεσογείου. Δεκάδες χιλιάδες δελφίνια θανατώνονται κάθε χρόνο στις θάλασσες της Μεσογείου. Αν και το είδος αυτό δεν έχει φυσικούς εχθρούς, η έλλειψη τροφής λόγω της υπεραλίευσης, η θαλάσσια ρύπανση, η θανάτωση από ψαράδες αλλά κυρίως η αιχμαλωσία από διάφορα αλιευτικά εργαλεία, όπως το αφρόδιχτο, μειώνουν τον πληθυσμό των δελφινιών δραματικά, κάθε χρόνο. Η χρήση των αφρόδιχτων κοστίζει κάθε χρόνο τη ζωή σε τουλάχιστον 4.000 δελφίνια στη νοτιοδυτική Μεσόγειο, ενώ τα 13.000 αιχμαλωτίζονται στα στενά του Γιβραλτάρ και τη γύρω περιοχή.
Η καφέ αρκούδα. Πολύ παλιά η καφέ αρκούδα ζούσε στα ορεινά δάση όλης της Ελλάδας. Στις μέρες μας οι έντονες δραστηριότητες στα δάση, το παράνομο κυνήγι και η αιχμαλωσία τους από τον άνθρωπο, με σκοπό την εκμετάλλευση, έχουν περιορίσει τις καφέ αρκούδες στις οροσειρές της Πίνδου και της Ροδόπης. Στην χώρα μας έχουν απομείνει περίπου 150 αρκούδες.
Χελώνα καρέτα- καρέτα. Πριν από 80 περίπου χρόνια ο πληθυσμός του είδους ξεπερνούσε τις 50.000. Σήμερα με την ραγδαία τουριστική ανάπτυξη, απομένουν λιγότερες χελώνες από 4.000.Τo WWF Ελλάς, προκειμένου να πάρει αποτελεσματικά μέτρα για την προστασία του είδους, ξεκίνησε πανευρωπαϊκή εκστρατεία και το 1993 με την υποστήριξη πολιτών από όλη τη Ε.Ε. αγόρασε την περιοχή που περιβάλλει την παραλία των Σεκανίων, όπου πολλές χελώνες γεννούν τα αυγά τους, βάζοντας τέλος στην τουριστική ή κάθε άλλου είδους εκμετάλλευσή της. Επιπλέον, το 1999 μετά από επίπονες προσπάθειες του WWF Ελλάς και άλλων περιβαλλοντικών οργανώσεων ιδρύθηκε το Εθνικό Θαλάσσιο πάρκο Ζακύνθου κα το Σεκάνια ορίστηκαν ως περιοχή απόλυτης προστασίας. Ο κίνδυνος για την καρέτα-καρέτα δείχνει να υποχωρεί όλο και περισσότερο, όμως χρειάζεται ακόμη πολλή προσπάθεια για την ανάκαμψη του πληθυσμού της.
Η μεσογειακή φώκια. Η μεσογειακή φώκια είναι ένα σπάνιο είδος φώκιας που ζει και αναπαράγεται στην Ελλάδα. Η φώκια μοναχός, όπως αλλιώς λέγεται, ζούσε σε όλη τη Μεσόγειο αλλά σήμερα έχουν μείνει πολύ λίγες και απειλούνται με εξαφάνιση. Στην Ελλάδα ζουν οι περισσότερες από αυτές που έχουν απομείνει, σε έρημες θάλασσες και σπηλιές. Αν και στην Ελλάδα προστατεύονται από τον νόμο, ο αριθμός τους μειώνεται συνεχώς και είναι το υπ’ αριθμό ένα απειλούμενο είδος στην Ευρώπη. Για την προστασία της μεσογειακής φώκιας και των βιοτόπων της έχει ιδρυθεί η Εταιρεία Μελέτης και Προστασίας της Μεσογειακής Φώκιας.
Ο αφρικανικός ελέφαντας. Αυτό το είδος ελέφαντα ζει στην Αφρική και την Ασία. Και είναι ένα είδος απειλούμε με εξαφάνιση αφού οι άνθρωποι το κυνηγούν πολύ λόγω των χαυλιόδοντων του. Στο παρελθόν το κυνήγι του ελέφαντα γινόταν σε τέτοιο μεγάλο βαθμό που ήταν αιτία το είδος να εξαφανιστεί και χρειάστηκε η παρέμβαση των αρχών για την προστασία του με την δημιουργία πάρκων.
Το κόκκινο ελάφι. Κάποτε ζούσε σχεδόν σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα. Μέσα σε λίγες δεκαετίες οι πληθυσμοί του εξαιτίας των πυρκαγιών, της αποψίλωσης των δασών και του παράνομου κυνηγιού απειλούνται με εξαφάνιση.
Χλωρίδα
Πολλά είδη φυτών, επίσης, απειλούνται με εξαφάνιση εξαιτίας είτε των μικρών πληθυσμών είτε εξαιτίας της ενοχλητικής παρουσίας των ανθρώπων. Ιδιαίτερα έντονο είναι το φαινόμενο στην Πάρνηθα της Ελλάδας που αφορά μία μεγάλη ποικιλία φυτών.
Γενικά:
Το ράμφος του παπαγάλου. Το φυτό αυτό είναι ενδημικό των κανάριων νήσων και από το 1884 έχει χαρακτηρισθεί ως «εξαιρετικά σπάνιο». Είναι είδος υπό εξαφάνιση στην άγρια φύση, στην οποία υπάρχουν λίγα μόνο φυτά. Καλλιεργείται από κηπουρούς και χρησιμοποιείται ως καλλωπιστικό φυτό.
Δυτική υπόγεια ορχιδέα. Ανακαλύφθηκε το 1928 στην περιοχή Wheatbelt της Αυστραλίας. Το είδος έχει χαρακτηριστεί ευπαθές και υπάρχουν στην άγρια φύση λιγότερα από 100 φυτά.
Ορχιδέα-φάντασμα. Είναι ένα είδος σπάνιο και απειλούμενο. Παρατηρείται εύκολα και πιστεύεται ότι έχει εξαφανιστεί από πολλές περιοχές εξάπλωσης της. Φυτρώνει σε δάση φυλλοβόλων δέντρων σε διάφορες περιοχές όπως, Ιαπωνία, Ρωσία, Γαλλία, Ελλάδα κτλ.
Η σμαραγδένια άμπελος. Είναι ένα φυτό ενδημικό των δασών των Φιλιππίνων .Η εξάπλωση του ήταν πάντα δύσκολη και είναι είδος υπό εξαφάνιση λόγω της καταστροφής των ενδιαιτημάτων και τη μείωση των φυσικών επικονιαστών του.
Πάρνηθα:
Άσπρη παιώνια. Έχουν εντοπισθεί τρείς μικροί πληθυσμοί σε απόμακρες τοποθεσίες του βουνού, που αριθμούν συνολικά 70 άτομα περίπου .Είναι άκρως απειλούμενο είδος και χρειάζεται άμεσα μέτρα προστασίας και πολλαπλασιασμού για τη διάσωση του.
Κόκκινος κρίνος. Το φυτό αυτό έχει τέσσερις πολύ μικρούς πληθυσμούς στην Πάρνηθα. Ο ένας από αυτούς κινδυνεύει, καθώς βρίσκεται σε πολυσύχναστο μονοπάτι και είναι πολύ απειλούμενο είδος.
Κόκκινη τουλίπα. Απαντάται σε πολλά σημεία σε μικρούς αριθμούς. Ο μεγαλύτερος πληθυσμός της ήταν αυτός του οροπεδίου της Μόλας, ο οποίος όμως λόγω υπερσυλλογής από τους επισκέπτες μειώθηκε πολύ.
Τουλίπα η βοιωτική. Είναι ένα φυτό άκρως απειλούμενο το οποίο εντάσσεται στο «κόκκινο βιβλίο των φυτών της Ελλάδας» και είναι άγνωστο αν εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη στην Πάρνηθα.
Άρα λοιπόν, συμπεραίνουμε ότι η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή και οι διαστάσεις της πιο σοβαρές από ότι νόμιζαν οι περισσότεροι. Η λίστα θα μπορούσε να είναι ατελείωτη και στον τομέα της πανίδας και σε αυτόν της χλωρίδας, όμως αυτά τα ζώα και τα φυτά αποτελούν τα άκρως απειλούμενα είδη με εξαφάνιση. Ας μην ξεχνάμε πως ένας από τους λόγους που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν είναι η ενοχλητική παρουσία και η παραβατική συμπεριφορά των ανθρώπων. Το παράνομο κυνήγι και η υπεραλίευση είναι λίγα από τα αίτια που αποτελούν απειλή για πολλά ζώα, ενώ αντίστοιχα η υπερσυλλογή και διάσχυση μονοπατιών η απειλή για πολλά φυτά. Πολλές φορές δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε την σημασία της πανίδας και της χλωρίδας στο περιβάλλον αλλά καλό θα ήταν να θυμόμαστε την συνεισφορά τους στην επικράτηση της ισορροπίας στο οικοσύστημα και όσον περνάει από το χέρι μας να μειώνουμε τον κίνδυνο εξαφάνισης τους.
Είδη υπό εξαφάνιση
Δυστυχώς, στην σημερινή εποχή πολλά είδη ζώων αλλά και φυτών κινδυνεύουν να εξαφανιστούν. Αυτή η μεγάλη μείωση είναι τρομακτική αν αναλογιστούμε τις συνέπειες που έχει και θα εξακολουθήσει να έχει στο οικοσύστημα, αν δεν λυθεί άμεσα το πρόβλημα αυτό. Πολλά είδη πανίδας κινδυνεύουν να εξαφανιστούν, αν δεν έχουν αφανιστεί ήδη, λόγω του παράνομου και ανεξέλεγκτου κυνηγιού σε λάθος περιόδους, της ρύπανσης της ατμόσφαιρας που πλήττει όλον τον πλανήτη καθώς και οι κλιματικές αλλαγές. Επιπλέον, τα απειλούμενα είδη χλωρίδας κινδυνεύουν να εξαφανιστούν είτε λόγω των μικρών πληθυσμών τους είτε επειδή ενοχλούνται από την παρουσία του ανθρώπου. Σίγουρα υπάρχουν αρκετά ζώα και φυτά που είναι γνωστά για την απειλή που δέχονται, ωστόσο υπάρχουν και άλλα που οι περισσότεροι δεν τα γνωρίζουν, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι εξίσου απειλούμενα. Καλό θα ήταν λοιπόν να γίνει αναφορά σε όλα τα απειλούμενα είδη, πανίδας και χλωρίδας.
Πανίδα
Ξεκινώντας με την κατηγορία της πανίδας, είδη όπως τα γιγάντια πάντα αναγκάστηκαν να περιοριστούν στην μισή έκταση από αυτήν που καταλάμβαναν πριν μερικές δεκαετίες. Κατά την διάρκεια του εικοστού αιώνα, οι τίγρεις έχασαν το 90% του πληθυσμού τους! Επιπλέον, οι ρινόκεροι αποτελούν το πιο απειλούμενο θηλαστικό, αφού έχουν απομείνει μόνο λίγες δωδεκάδες ακόμη. Οι θαλάσσιες χελώνες ένα αβέβαιο μέλλον, παρόμοιο με αυτό των αφρικανικών ελεφάντων, οι οποίοι αποδεκατίζονται για το πολύτιμο ελεφαντόδοντο τους. Αναλυτικότερα όμως:
Ο αργυροπελεκάνος. Το ζώο αυτό φωλιάζει πλέον μόνο στις Πρέσπες της Ελλάδας ενώ κάποιοι λιγότεροι στον Αμβρακικό. Παλαιότερα οι αργυροπελεκάνοι υπήρχαν σχεδόν σε όλη τη χώρα, όμως με προτροπή της πολιτείας που επικήρυξε το είδος ως ιδιαίτερα <<επιβλαβές θήραμα>>, κυνηγήθηκαν αλύπητα και σχεδόν εξαφανίστηκαν.
Το γιγάντιο πάντα. Λιγοστοί πληθυσμοί του γιγάντιου πάντα επιζούν σήμερα στα δάση μπαμπού της Κίνας. Η δεκαετία 1970-1980 υπήρξε ίσως η πιο καταστροφική για το είδος. Η έκταση που καταλάμβαναν τότε τα περίπου 1000 πάντα, μειώθηκε από 30.000 τ.χμ. σε 13.000 τ.χμ.!
Τα δελφίνια της Μεσογείου. Δεκάδες χιλιάδες δελφίνια θανατώνονται κάθε χρόνο στις θάλασσες της Μεσογείου. Αν και το είδος αυτό δεν έχει φυσικούς εχθρούς, η έλλειψη τροφής λόγω της υπεραλίευσης, η θαλάσσια ρύπανση, η θανάτωση από ψαράδες αλλά κυρίως η αιχμαλωσία από διάφορα αλιευτικά εργαλεία, όπως το αφρόδιχτο, μειώνουν τον πληθυσμό των δελφινιών δραματικά, κάθε χρόνο. Η χρήση των αφρόδιχτων κοστίζει κάθε χρόνο τη ζωή σε τουλάχιστον 4.000 δελφίνια στη νοτιοδυτική Μεσόγειο, ενώ τα 13.000 αιχμαλωτίζονται στα στενά του Γιβραλτάρ και τη γύρω περιοχή.
Η καφέ αρκούδα. Πολύ παλιά η καφέ αρκούδα ζούσε στα ορεινά δάση όλης της Ελλάδας. Στις μέρες μας οι έντονες δραστηριότητες στα δάση, το παράνομο κυνήγι και η αιχμαλωσία τους από τον άνθρωπο, με σκοπό την εκμετάλλευση, έχουν περιορίσει τις καφέ αρκούδες στις οροσειρές της Πίνδου και της Ροδόπης. Στην χώρα μας έχουν απομείνει περίπου 150 αρκούδες.
Χελώνα καρέτα- καρέτα. Πριν από 80 περίπου χρόνια ο πληθυσμός του είδους ξεπερνούσε τις 50.000. Σήμερα με την ραγδαία τουριστική ανάπτυξη, απομένουν λιγότερες χελώνες από 4.000.Τo WWF Ελλάς, προκειμένου να πάρει αποτελεσματικά μέτρα για την προστασία του είδους, ξεκίνησε πανευρωπαϊκή εκστρατεία και το 1993 με την υποστήριξη πολιτών από όλη τη Ε.Ε. αγόρασε την περιοχή που περιβάλλει την παραλία των Σεκανίων, όπου πολλές χελώνες γεννούν τα αυγά τους, βάζοντας τέλος στην τουριστική ή κάθε άλλου είδους εκμετάλλευσή της. Επιπλέον, το 1999 μετά από επίπονες προσπάθειες του WWF Ελλάς και άλλων περιβαλλοντικών οργανώσεων ιδρύθηκε το Εθνικό Θαλάσσιο πάρκο Ζακύνθου κα το Σεκάνια ορίστηκαν ως περιοχή απόλυτης προστασίας. Ο κίνδυνος για την καρέτα-καρέτα δείχνει να υποχωρεί όλο και περισσότερο, όμως χρειάζεται ακόμη πολλή προσπάθεια για την ανάκαμψη του πληθυσμού της.
Η μεσογειακή φώκια. Η μεσογειακή φώκια είναι ένα σπάνιο είδος φώκιας που ζει και αναπαράγεται στην Ελλάδα. Η φώκια μοναχός, όπως αλλιώς λέγεται, ζούσε σε όλη τη Μεσόγειο αλλά σήμερα έχουν μείνει πολύ λίγες και απειλούνται με εξαφάνιση. Στην Ελλάδα ζουν οι περισσότερες από αυτές που έχουν απομείνει, σε έρημες θάλασσες και σπηλιές. Αν και στην Ελλάδα προστατεύονται από τον νόμο, ο αριθμός τους μειώνεται συνεχώς και είναι το υπ’ αριθμό ένα απειλούμενο είδος στην Ευρώπη. Για την προστασία της μεσογειακής φώκιας και των βιοτόπων της έχει ιδρυθεί η Εταιρεία Μελέτης και Προστασίας της Μεσογειακής Φώκιας.
Ο αφρικανικός ελέφαντας. Αυτό το είδος ελέφαντα ζει στην Αφρική και την Ασία. Και είναι ένα είδος απειλούμε με εξαφάνιση αφού οι άνθρωποι το κυνηγούν πολύ λόγω των χαυλιόδοντων του. Στο παρελθόν το κυνήγι του ελέφαντα γινόταν σε τέτοιο μεγάλο βαθμό που ήταν αιτία το είδος να εξαφανιστεί και χρειάστηκε η παρέμβαση των αρχών για την προστασία του με την δημιουργία πάρκων.
Το κόκκινο ελάφι. Κάποτε ζούσε σχεδόν σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα. Μέσα σε λίγες δεκαετίες οι πληθυσμοί του εξαιτίας των πυρκαγιών, της αποψίλωσης των δασών και του παράνομου κυνηγιού απειλούνται με εξαφάνιση.
Χλωρίδα
Πολλά είδη φυτών, επίσης, απειλούνται με εξαφάνιση εξαιτίας είτε των μικρών πληθυσμών είτε εξαιτίας της ενοχλητικής παρουσίας των ανθρώπων. Ιδιαίτερα έντονο είναι το φαινόμενο στην Πάρνηθα της Ελλάδας που αφορά μία μεγάλη ποικιλία φυτών.
Γενικά:
Το ράμφος του παπαγάλου. Το φυτό αυτό είναι ενδημικό των κανάριων νήσων και από το 1884 έχει χαρακτηρισθεί ως «εξαιρετικά σπάνιο». Είναι είδος υπό εξαφάνιση στην άγρια φύση, στην οποία υπάρχουν λίγα μόνο φυτά. Καλλιεργείται από κηπουρούς και χρησιμοποιείται ως καλλωπιστικό φυτό.
Δυτική υπόγεια ορχιδέα. Ανακαλύφθηκε το 1928 στην περιοχή Wheatbelt της Αυστραλίας. Το είδος έχει χαρακτηριστεί ευπαθές και υπάρχουν στην άγρια φύση λιγότερα από 100 φυτά.
Ορχιδέα-φάντασμα. Είναι ένα είδος σπάνιο και απειλούμενο. Παρατηρείται εύκολα και πιστεύεται ότι έχει εξαφανιστεί από πολλές περιοχές εξάπλωσης της. Φυτρώνει σε δάση φυλλοβόλων δέντρων σε διάφορες περιοχές όπως, Ιαπωνία, Ρωσία, Γαλλία, Ελλάδα κτλ.
Η σμαραγδένια άμπελος. Είναι ένα φυτό ενδημικό των δασών των Φιλιππίνων .Η εξάπλωση του ήταν πάντα δύσκολη και είναι είδος υπό εξαφάνιση λόγω της καταστροφής των ενδιαιτημάτων και τη μείωση των φυσικών επικονιαστών του.
Πάρνηθα:
Άσπρη παιώνια. Έχουν εντοπισθεί τρείς μικροί πληθυσμοί σε απόμακρες τοποθεσίες του βουνού, που αριθμούν συνολικά 70 άτομα περίπου .Είναι άκρως απειλούμενο είδος και χρειάζεται άμεσα μέτρα προστασίας και πολλαπλασιασμού για τη διάσωση του.
Κόκκινος κρίνος. Το φυτό αυτό έχει τέσσερις πολύ μικρούς πληθυσμούς στην Πάρνηθα. Ο ένας από αυτούς κινδυνεύει, καθώς βρίσκεται σε πολυσύχναστο μονοπάτι και είναι πολύ απειλούμενο είδος.
Κόκκινη τουλίπα. Απαντάται σε πολλά σημεία σε μικρούς αριθμούς. Ο μεγαλύτερος πληθυσμός της ήταν αυτός του οροπεδίου της Μόλας, ο οποίος όμως λόγω υπερσυλλογής από τους επισκέπτες μειώθηκε πολύ.
Τουλίπα η βοιωτική. Είναι ένα φυτό άκρως απειλούμενο το οποίο εντάσσεται στο «κόκκινο βιβλίο των φυτών της Ελλάδας» και είναι άγνωστο αν εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη στην Πάρνηθα.
Άρα λοιπόν, συμπεραίνουμε ότι η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή και οι διαστάσεις της πιο σοβαρές από ότι νόμιζαν οι περισσότεροι. Η λίστα θα μπορούσε να είναι ατελείωτη και στον τομέα της πανίδας και σε αυτόν της χλωρίδας, όμως αυτά τα ζώα και τα φυτά αποτελούν τα άκρως απειλούμενα είδη με εξαφάνιση. Ας μην ξεχνάμε πως ένας από τους λόγους που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν είναι η ενοχλητική παρουσία και η παραβατική συμπεριφορά των ανθρώπων. Το παράνομο κυνήγι και η υπεραλίευση είναι λίγα από τα αίτια που αποτελούν απειλή για πολλά ζώα, ενώ αντίστοιχα η υπερσυλλογή και διάσχυση μονοπατιών η απειλή για πολλά φυτά. Πολλές φορές δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε την σημασία της πανίδας και της χλωρίδας στο περιβάλλον αλλά καλό θα ήταν να θυμόμαστε την συνεισφορά τους στην επικράτηση της ισορροπίας στο οικοσύστημα και όσον περνάει από το χέρι μας να μειώνουμε τον κίνδυνο εξαφάνισης τους.
ΑΡΣΛΑΝΙΔΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
ΜΑΡΤΑΚΗ ΕΙΡΗΝΗ
ΡΙΖΑ ΔΕΣΠΟΙΝΑ
ΣΑΣΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ
ΤΖΑΝΕΡΑ ΣΤΕΦΑΝΙΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου